Tijd voor een eenheidsklasse?!

Na de overtuigende overwinning van de Panther tijdens de Vuurschepenrace stond vrijdag 14 mei de start van de jaarlijkse North Sea Race van de RORC op het programma. In tegenstelling tot de heenweg werden er nu wat gematigder omstandigheden voorspeld en troffen we aan de start zelfs prachtig zonnig weer.

Na een algemene terugroep en een zeer verwarrende tweede start (in plaats van direct het voorbereidingssein te geven besloot het comité om eerst een waarschuwingssein te geven) gevolg dat het voltallige veld er op het 5 minuten sein vandoor ging met de stroom mee. Wij waren gelukkig net op tijd terug om aan de pin-end te kunnen starten. Onze collega J109 startte aan loefzijde van de lijn bij het schip en klapte direct naar rechts weg. Wij bleven links met als doel om zoveel mogelijk vrij te blijven van de hele grote schepen uit IRC SZ O en 1 die per stuk goed zijn voor kegel vuile wind te vergelijken met de Jetwash van een 747 die voor een Cesna opstijgt.

Na een kwartiertje kruisen komen we met 100 meter achterstand op ER bij de bovenboei aan. Snel de runner der op om em nog onder een grote First en X uit te trekken. Dat lukt en deze twee houden zich vervolgens het hele rak meer met elkaar bezig dan met de rest van de wedstrijd zodat we een stukje bij ze weg kunnen lopen. ER lopen we wat in omdat die vastloopt op een langzamer schip dat ook vergeet dat we eerst om Cork Sand Yacht Beakon heen moeten alvorens we naar de Rough Towers mogen.

Wat volgt is een aardige Kamelenrace voor een mijl of 15 waarin weinig spannends gebeurd. Als de wind wat draait en de stroming flink begint door te staan wordt de bezeilde koers een kruisrak. ER en Yeti liggen nog steeds niet meer dan een paar 100 meter uit elkaar. Wij houden elkaar goed in het oog en ik heb het idee dat John toen al dacht als we nu maar bij de Yeti blijven dan hebben we dat iig gewonnen. Nadat de win nog wat meer naar rechts is gedraaid en in ons voordeel kruisen wij voor het eerst voor de ER. Het mes gaat aan dek. Deze laten we niet meer lopen. Nog 200 mijl te gaan!

We houden onze voorsprong voor de rest van het kruisrak vast. Na het ronden van een kardinale boei op de punt van de in ontwikkeling zijnde "windboerderij" op de Gabbard wordt het down wind voor 55 mijl naar Smith Knoll. Grote Genaker der op en vol concentreren. Erg spannend want vorig jaar in ons eerste jaar met 109 moesten de ER op deze koersen altijd lossen. Schijnbaar toch niet genoeg geoefend met genaker op de JimJams. Een jaar meer ervaring met de boot blijkt wonderen te doen want we kunnen de laagte en snelheid van de ER ook halen. Bij het kenteren van het tij positioneren wij ons iets hoger dan de ER. Geen van ons durft een gijp naar de kant te maken al zou dat afgaande op de wind draaiing die voorspeld wordt wel de logische keus zijn. Wij redeneren dat we met stroom mee waarschijnlijk niet genoeg druk zullen overhouden. Dus kiezen ervoor om in zee te blijven. Achteraf doen we die te conservatief want de uiteindelijk winnaar van de race komt in een volle reach in de schemering achter ons langs.

In het donker raken we het zicht op de ER kwijt en moeten het nu op eigen kracht doen. Iets na middernacht naderen we met stroom mee Smith Knoll. Naarmate de afstand kleiner wordt komen er weer meer lichtjes om ons heen in beeld. Welke zou de ER zijn?? Met enkele gijpen zorgen we ervoor dat we de boei mooi kunnen aanzeilen en er niet voorbij spoelen met 3½ knoop stroom in de kont. Op 1 mijl voor de boei meld het enige lichtje dat voor ons zit zich bij Yarmouth Coast Guard om zijn ronding en start van de oversteek door te geven. "Soulmate" Bashford 41. We zitten er nog bij. Is ER al rond en hebben we hem niet gehoord of liggen we nog voor? Is het dan toch dat licht op 3 min achter ons.

We ronden Smith Knoll als een FD een opblaasboei bij de NSR. Verblind door het licht ga ik naar binnen om onze ronding door te geven. Als ik buiten kom hoor ik ER contact zoeken met de kant. 3 min na ons. We zitten er dus nog voor. In mijn hoofd en op papier heb ik uitgerekend wat de koers moet zijn om zoveel mogelijk een rechte lijn naar de overkant te varen gecorrigeerd voor de stroom. 110M en AWA 130. Reacher der op dus. Wij hebben inmiddels een methode uitgedacht om genakers te kunnen wisselen zoals je ook genua's wisselt en de bemanning vind niks mooier op lange tocht dan deze variant op apekooien. Bij de minste windraaiing staat de voordekker als weer klaar met de Runner als de reacher erop staat of omgekeerd. Dit alle betaald zich uit want in de loop van de ochtend lijken we wat uit te lopen op ER. Toch?

Het volgende waypoint MSP bij IJmuiden zal echter scherprechter zijn. Na 65 mijl concentratie zeilwissels en tactiek rond ER 3 minuten na ons. Het laatste rak naar Scheveningen wordt een echte close reach. Voor MSP nog een keer wisselen en dan 6 man in de rail 1 aan de loef lier met de genakerschoot en een roer. Hangen wat je hangen kan!!! ER doet verwoede pogingen om in te halen. #4genua gaat ophoog als stagzeil. Beetje hoger beetje lager. Maar het wordt steeds duidelijker het gaat ze niet lukken. Om alle toeval uit te sluiten (vorig jaar werden we 2 mijl voor de finish voorbij gevaren door de Jaguar of Burnham ook een J109, gaat 5 mijl voor de finish nog een bemanningslid naar binnen om het laatste restje water uit de tank te halen en om nog 3 spa flessen leeg te gooien.

Als we finishen om 20:36 uur zit de ER er nog steeds achter en ja 3 minuten en 18 seconde. Uiteindelijk wint de ER op handicap en wordt 2de in IRC2 en wij 3de. We hebben genoten van onze Match race. John gefeliciteerd maar zullen we afspreken dat degene die volgend jaar als eerste over de finish gaat ook wint. We maken er net als in GB een eenheidsklasse van!.

De moraal van dit verhaal is tweeledig:
1) volgend jaar doen wij zonder twijfel weer mee met de vuurschepen  en Noth Sea Race
2) De J109 is een uitstekende boot om eenheidsklasse mee te varen en nu we het daar toch over hebben. Er zijn enkele eigenaren die dit initiatief willen oppakken. Daarvoor is het wel nodig dat er voldoende support is van ander J109 eigenaren om bij een aantal wedstijden aan de start te komen en in de eenheidsklasse mee te varen. Ik heb zelf gezien hoe de eenheidsklasse het doet in Groot Brittannië tijdens de Cowes Week (50 boten aan de start minstens) en dat is echt fantastisch. In tegenstelling tot klasses als de X35, waar alle comfort uit gehaald is, blijft de J109 gewoon de cruiser racer die het is tijdens wedstrijden. Alle comfort moet blijven zitten waar het zit (tafels gas-toestellen kussens etc). De boot is daardoor snel klaar te maken voor wedstrijden en ook zo weer te gebruiken voor een weekend met de familie. Door beperkte mogelijkheden om te wijzigen aan boot blijven de kosten voor materiaal ook binnen de perken en daarom bereikbaar voor vele J109 eigenaren. Mocht je geïnteresseerd zijn kijk dan eens op www.j109.org.uk. Je kunt daar o.a. de klasse regels bekijken het wedstrijd programma en verslagen.